Ali yedi yaşında. Annesi ve babasıyla Antalya’da yaşıyor. Evleri küçük: iki oda, bir salon ve küçük bir mutfak. Bahçe yok, sadece küçük bir balkon var. Ali’nin en sevdiği hayvan köpek. Odasının duvarında köpek resimleri var. Yatağında da büyük, kahverengi bir oyuncak köpek var. Onun adı Karamel. Gelecek cumartesi Ali’nin doğum günü.
Ali is seven years old. He lives in Antalya with his mother and father. Their home is small: two bedrooms, a living room, and a small kitchen. There is no garden, only a small balcony. Ali’s favorite animal is the dog. On the wall of his room there are pictures of dogs. On his bed there is a big brown toy dog, too. Its name is Karamel. Next Saturday is Ali’s birthday.
“Anne, doğum günümde bir köpek istiyorum. Lütfen!”
“Mom, I want a dog for my birthday. Please!”
“Hayır, Ali. Evimiz çok küçük. Köpek için bahçe lazım.”
“No, Ali. Our home is very small. A dog needs a garden.”
“Ama küçük bir köpek, anne! Çok küçük!”
“But a small dog, Mom! A very small one!”
“Hayır, canım. Köpek olmaz.”
“No, sweetheart. A dog is out of the question.”
Ali çok üzgün. Odasına gidiyor ve Karamel’e sarılıyor.
Ali is very sad. He goes to his room and hugs Karamel.
Pazartesi, salı, çarşamba… Ali her gün annesine soruyor. Kahvaltıda soruyor, okuldan sonra soruyor, akşam yemeğinde soruyor. Annesinin cevabı hep aynı: “Hayır.”
Monday, Tuesday, Wednesday… Ali asks his mother every day. He asks at breakfast, he asks after school, he asks at dinner. His mother’s answer is always the same: “No.”
Perşembe günü Ali bir resim yapıyor. Resimde küçük bir ev ve küçük bir köpek var. Resmin altına büyük harflerle şunu yazıyor: “KÜÇÜK EV, KÜÇÜK KÖPEK!” Ali resmi buzdolabına yapıştırıyor.
On Thursday, Ali draws a picture. In the picture there is a small house and a small dog. Under the picture he writes in big letters: “SMALL HOUSE, SMALL DOG!” Ali sticks the picture on the fridge.
Akşam annesi resmi görüyor ve gülüyor.
In the evening, his mother sees the picture and laughs.
“Ali, bu çok güzel bir resim. Ama cevap yine hayır.”
“Ali, this is a very nice picture. But the answer is still no.”
“Peki, kedi?”
“Okay, a cat?”
“Hayır.”
“No.”
“Kuş?”
“A bird?”
“Hayır.”
“No.”
“Tavşan?”
“A rabbit?”
“Ali! Hayır, hayır, hayır!”
“Ali! No, no, no!”
Ama annesinin gözlerinde küçük bir gülümseme var.
But there is a little smile in his mother’s eyes.
Cumartesi sabahı. Bugün Ali’nin doğum günü! Ali erken kalkıyor ve salona koşuyor. Salonda renkli balonlar var: kırmızı, mavi, sarı ve yeşil. Masada büyük bir çikolatalı pasta var. Pastanın üstünde yedi tane mum var. Babası mumları yakıyor. Ali gözlerini kapatıyor ve bir dilek tutuyor. Dileği ne? Tabii ki bir köpek! Sonra mumları üflüyor.
Saturday morning. Today is Ali’s birthday! Ali gets up early and runs to the living room. There are colorful balloons in the living room: red, blue, yellow, and green. On the table there is a big chocolate cake. On top of the cake there are seven candles. His father lights the candles. Ali closes his eyes and makes a wish. What is his wish? A dog, of course! Then he blows out the candles.
Sonra annesi mutfaktan bir kutu getiriyor. Kutu mavi ve üstünde kırmızı bir kurdele var. Kutunun üstünde küçük delikler de var. Ali kutuya bakıyor. Kalbi hızlı hızlı atıyor.
Then his mother brings a box from the kitchen. The box is blue, and there is a red ribbon on it. There are also small holes in the top of the box. Ali looks at the box. His heart is beating fast.
“Anne… kutuda delikler var. Delikler hayvanlar için, değil mi?”
“Mom… there are holes in the box. Holes are for animals, right?”
“Belki. Aç ve bak.”
“Maybe. Open it and see.”
Ali kurdeleyi çözüyor ve kutuyu yavaşça açıyor. Kutuda küçük, yuvarlak bir cam fanus var. Fanusta su var. Suda küçük, turuncu bir balık yüzüyor. Ali bir süre hiçbir şey söylemiyor.
Ali unties the ribbon and slowly opens the box. In the box there is a small, round glass bowl. There is water in the bowl. In the water, a small orange fish is swimming. For a while, Ali doesn’t say anything.
“Bir… balık mı?”
“A… fish?”
“Evet, canım. Küçük ev, küçük hayvan. Tıpkı senin resmin gibi!”
“Yes, sweetheart. Small house, small animal. Just like your picture!”
Ali balığa bakıyor. Balık da Ali’ye bakıyor. Balığın gözleri büyük ve yuvarlak. Ağzı açılıyor, kapanıyor, açılıyor, kapanıyor. Ali yavaş yavaş gülümsüyor.
Ali looks at the fish. The fish looks at Ali too. The fish’s eyes are big and round. Its mouth opens, closes, opens, closes. Slowly, Ali smiles.
“Anne, bak! O bana bakıyor!”
“Mom, look! It’s looking at me!”
“Evet, sana bakıyor. Ona bir isim lazım. Onun adı ne?”
“Yes, it’s looking at you. It needs a name. What’s its name?”
Ali uzun uzun düşünüyor. Sonra büyük bir gülümsemeyle cevap veriyor.
Ali thinks for a long time. Then he answers with a big smile.
“Onun adı… Köpek!”
“Its name is… Dog!”
“Köpek mi? Ama o bir balık, Ali!”
“Dog? But it’s a fish, Ali!”
“Biliyorum. Ama ben bir köpek istiyorum. Şimdi benim bir köpeğim var!”
“I know. But I want a dog. Now I have a dog!”
Annesi kahkahayla gülüyor. Babası da gülüyor.
His mother bursts out laughing. His father laughs too.
O günden sonra Ali her sabah Köpek’e “Günaydın!” diyor ve ona yemek veriyor. Okuldan sonra ona okulu anlatıyor. Akşam ona masal okuyor. Okulda bütün arkadaşlarına söylüyor:
From that day on, every morning Ali says “Good morning!” to Dog and gives him food. After school, he tells him about school. In the evening, he reads him a story. At school, he tells all his friends:
“Benim bir köpeğim var. Adı Köpek. Turuncu ve yüzüyor!”
“I have a dog. His name is Dog. He’s orange, and he swims!”
Arkadaşları çok şaşırıyor. Peki ya Karamel? Karamel artık fanusun yanında oturuyor. O, Köpek’in en iyi arkadaşı.
His friends are very surprised. And what about Karamel? Karamel now sits next to the fishbowl. He is Dog’s best friend.